Suda sarıya ve yörende bana , içimizde başlayan ufacık bir yolculuk.

Ne olacaksa başlamak acaba varacağımız yer mi?

Ayağa kalkan ay , yolların dağıldığı sırtta , yorgunluk içinde…

Katırtırnakları bizle birlikte kaybolan bir zamansızlıkta.

Üzülmektense , öfkelenmeyi seçiyor,

Nesnelerin alttan alta , nasıl kuruduğuna bakıyoruz.

Özgürlüğün kıyısını çizen huzur , içiçe tutuyor ellerimizi.

Baş döndürücü bir ağırlık , düşmanca bir amansızlıkla , alınıyor beden…

Gürültünün üzerinde , ayın ateşi çıtırtılar çıkarıyor

Üzerindeyiz , büyük ölü toprağın , birer yabancı gibi.

Usanmadan aşka tapan yüreklerimiz , olmanın çölünde diri tutuluyor,

Sonsuza kadar , herşeye karşı diri tutuluyor.

Buradan bakıldığında yol , ufka yok olarak düşüyor gibi.

Aslında kararsızlık , aşılmış olmalıydı varlığımızla.

Aslında arzunun ölümsüzlüğü , çocukça bulunmalıydı aramızda.

Oysa , benliğin keyifsiz duvarını yok etmek , mümkün değil , yok olmadan.

Akşama doğru , yağmurun başlayacağı varmış ve yansısında çözülecekmiş sarı.

Gülmekte herşeyin belirlenmişliği.

Ve biz gelmeden , burada başlamış son ,

Sarı katırtırnaklarının , yeşil suda kaybolduğu bir zamansızlık.

Yol almak gerekir

Ayın çökerek açtığı yolda bulunmak

Bir şiir makinesi

Ayak parmakları dağılsa da

Titrer lir

Ve

Birbirine doğru nazlanarak atılan

Ve

Üstüste dolanarak yerinde kalan

Sevgili adımlar

Yerin sonsuzluğu

Bir zamanlar orada

Şimdi burada , alışılır şey değil yaşamak

Anlatmanın dışında bırakılan

Uzar güzelce…