Yalnızlar parkında

Bir sabaha karşı

Bir ihtiyar adam

Bir genç adam

Konuşurlar zaman çarkında

İhtiyar adam: Hey sen

Küçük bey

Genç adam: Bağırma sağır kederlerine çocukluğumun

Duymaz

İhtiyar adam: Neden bu sessizliğin

Üstünde gezinen bu sisin nedenini anlat

Genç adam: Heyhat!Kazıyamadım yalnızlık senelerimi

Körelmiş tırnaklarıma inat

Genç adam çocukluğunun gözyaşıyla

Sarılır ıslak ıslak geçmişine

Aklın ekranında

Birkaç hipnoz halkası

Döner

Döner..

Çocuk(genç adam): Geceleri

Küçük küçük kanatlanırdı uçurtmalarım

Bilmediklerim

Koklatırdı gözlerime

Ton ton maviyi,siyahı

Ama sabahlarımda

Donmuş gölgeme en yakın sesler

Hep ah çekerdi derinden

Çünkü ağır yüktü yalnızlık

Küçük bedenlere

İhtiyar adam: Neden bu yalnızlık

Neden bu boşluklar

Dostluklar,sevdalar fahiş mi

Senin törene göre

Çocuk(genç adam): Nedeni,anlatmamakta saklı belki de

Belki de anlaşılamamakta

Nedeni , bilinmezliklerde

Alnıma çığ gibi düşen

Unutulmak yazgısında

İhtiyar adam kendi tecrübelerinden çıkardığı sonuçlarla :

“Büyüdükçe terk etmiyor mu insan yalnızlığını”

(Ve yeniden büyür genç adam)

Belki büyüdü ellerim

Cebimde umarsızca sakladığım takvim yaprağı

Eskidi belki de

Ama terlemiş bıyıklarına inat

Ben hala çocuğum

Ben hala yalnızım…

(Anlamışçasına aşağı yukarı sallanır başı ihtiyar adamın)

Birkaç dakika sonra güneş doğar

Genç bir belediye görevlisi gelir

Park bomboştur

Parkın girişinde

Tabelada

Yazan yazının bir kısmını

Her sabah yaptığı gibi

Siler

Ve yazar yerine gerçek ismini

-YILDIZLAR PARKI-